Αναρώτηση

Όταν επιδιώκουμε να  αλλάξουμε την ημέρα συνήθως η νύχτα δεν προκύπτει. Ποτέ δεν προέκυψε, τουλάχιστον όχι όποτε εμείς την θέλαμε.

Εκεί λοιπόν που ψάχναμε να βρούμε τι κάναμε λάθος, τότε πάντα βλακωδώς αναγνωρίζαμε την αδυναμία να αλλάξουμε τον εαυτό μας.

Ποτέ δεν το κάναμε γιατί πάντα ελπίζαμε ότι εμείς ήμασταν το μόνο ρολόι που λειτουργούσε, έστω και υποτυπωδώς, σωστά σε ετούτο το σύμπαν.

Όμως τίποτε δεν λειτουργεί όπως θα «έπρεπε» να λειτουργούσε. Γιατί τίποτα δεν «πρέπει» και τίποτα δεν θα έπρεπε να «πρέπει». Μόνο εμείς ευ-πρέπουμε.

Ότι δεν προκύπτει στο τέλος βουβαίνει και σταματάει να μας απασχολεί. Μα δεν μας ένοιαξε, ποτέ δεν μας ένοιαξε….

Αναρωτιόμαστε λοιπόν αν ακόμα υπάρχει.

 

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.

 

Ερωτήσεις κρίσεως

Περίπου πόσο καιρό οι άνθρωποι ζούν; Πόσο καιρό πραγματικά ζούν, όχι πόσο επιζούν. Ανεπιτήδευτη, το ξέρω πώς είναι, η ταύτιση των λέξεων αυτών μα ασυγχώρητη εν τέλει.

Περίπου πόσα χρόνια σου πήρε για να μάθεις να ζέις; Πάντως η ζωή δεν μαθαίνεται, ούτε κατακτάται μονάχα αποκτάται σε λιγοστές ευτυχισμένες στιγμές.

Περίπου πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου να αγαπάει και να μισεί; Πολλές και λίγες ή λίγες και πολλές.

Σε ερωτήσεις κρίσεως λοιπόν δεν απαντώ. Μόνο σε προφανείς απαντήσεις, με άκριτες ψεύτικες απαντήσεις. Με αλόγιστα λησμονημένα λόγια. Αγαπάς ή μισείς; Ξέρεις να ζείς; Ζείς;

 

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.

 

Της μνήμης

Όλες εκείνες οι στιγμές που κάποτε κάθισαν και μας κράτησαν το χέρι στην πραγματικότητα δεν μας άφησαν ποτέ από τότε. Στίγματα των δακτύλων τους σκαλίστηκαν  πάνω στον καρπό του χεριού μας. Τα στίγματα αυτά οι άνθρωποι τα βαφτίσανε ¨μνήμη¨.

Η μνήμη λοιπόν είναι άπειρες στιγμές που πέρασαν από επάνω μας, από δίπλα μας και μας αφήσαν την γεύση τους. Πολλές φορές πικρή γεύση που όμως σήμερα σαν γλυκιά σου μοιάζει, κι ας μην ήταν τότε. Βλέπεις η μνήμη έχει την τάση να σβήνει τα βαθιά τραύματα της ζήσης, να τα καίει και να σου επουλώνει των λογιών τις χαρακιές. Κάποια όμως από αυτά τα τραύματα είναι πολύ βαθιά για να γιατρευτούν και να ξεχαστούν. Μας αρκεί τότε ένα άσπρο σεντόνι να ρίξουμε πάνω τους, όπως στα παλαιά έπιπλα του σπιτιού, που πια δεν θέλουμε να αντικρύζουμε.

Άλλες φορές η μνήμη μας κρατά συντροφιά τα ξένα βράδια. Ξέρεις τα βράδια εκείνα που ακόμα και ο εαυτός μας δεν μας αναγνωρίζει, αυτά είναι τα ¨ξένα¨ βράδια. Μας ψιθυρίζει στο αυτί λησμονημένα λόγια που θέλει να ακούσει η καρδιά για να ξαναβρεί τον δρόμο της. Όμως η μνήμη επιλέγει εμάς και όχι εμείς την μνήμη. Όχι σαν οντότητα αλλά σαν ανεξάρτητη εμπειρία, αυτή επιλέγει αν θα γίνει μνήμη ή θα ξεχαστεί.  Το μονοπάτι προς την λήθη όσο δύσβατο είναι για τον πόνο, τόσο προσβάσιμο είναι για τις υπόλοιπες στιγμές.

Το πρωί λοιπόν όταν ξυπνήσεις μην ξεχάσεις να ξεχάσεις και να θυμηθείς αυτά που πρέπει και αυτά που δεν πρέπει.

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.

 

Όσοι δεν ζήτησαν αρκετά

Κατά πόσο δικαιούμαστε να ζητάμε δεύτερες ευκαιρίες, όταν οι επιλογές μας γεννήθηκαν μέσα στην δειλία. Μια καινούργια ζωή, μια γνωριμία από την αρχή και άλλες τόσες κοινότυπες ευχές στροβιλίζονται στην σκέψη μας. Δεν μας εξασφαλίζει όμως τίποτα, ότι την επόμενη φορά θα κάνουμε τις πρέπουσες διορθώσεις. Η εμπειρία του πόνου θα γίνει διπλή, ίσως και λίγο πιο τρομακτική.
Ένας χαμένος χορός χωρίς μουσική, λίγες πρόχειρες κουβέντες πρίν το τέλος και μυριάδες ακόμα βήματα τής ζήσης που δεν έγιναν γιατί δεν ζητήσαμε αρκετά. Δεν επιδιώξαμε αρκετά, την θνητότητα δεν αποτινάξαμε, το άπιαστο δεν πραγματοποιήσαμε.

Όσοι δεν ζητήσαν αρκετά στον χρόνο σημάδι δεν αφήσαν.

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.

Kυριαρχία της ανυπαρξίας

Η ανυπαρξία αποτελείται από πολλά κομμάτια υπαρκτών πραγμάτων κάτι σαν πράξεις. Περίπου πράξεις, που όμως δεν έγιναν ποτέ. Κόλλησαν πίσω από τα χνάρια της δειλίας και της ντροπής μας. Κόλλησαν σε λυπημένα κοιτάγματα λίγο πριν το τελευταίο αντίο. Για ότι δεν έχουμε φταίμε ξεκάθαρα εμείς, μόνο εμείς, γιατί μόνο εμείς κάποτε υπήρξαμε σε τούτη τη Γη. Ούτε φωνές, ούτε ερωτήσεις ούτε πολύπλοκες απαντήσεις. Καμιά δίκη, καμιά κρίση, τίποτα που δεν ποθήσαμε να δούμε. Γιατί τα είχαμε δει όλα, τουλάχιστον όσα πάντα ποθούσαμε να δούμε.

Τον τελευταίο καιρό ο κόσμος μοιάζει ιδιαίτερα κενός. Ίσως φταίει η έλλειψη ύπαρξης ή η κυριαρχία της ανυπαρξίας. Οι λυγμοί μικροί στεναγμοί στο διάβα της ψυχής, να σε κάνουν να σαλεύεις. Ο καιρός σαν απλό πέπλο στο σώμα του ουρανού να βρέχει όσα νιώσαμε και πια τα έχουμε λησμονήσει. Να μην τα ξεχνώ αλλά και να μην  τα ξεχνάς.

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.

 

Νύχτα αναμνήσεων

Έκλεισα τα φώτα και το δωμάτιο έμεινε σκοτεινό να αντικρίζει την νύχτα. Μόνο λίγο φώς έμπαινε από το παράθυρο, λίγο φώς είτε από το φεγγάρι είτε από μια απρόσμενα ψηλή κολώνα του δρόμου. Δεν είχε νόημα εξάλλου. Η πολυθρόνα ήταν άδεια και βρήκα λίγο χώρο να κάτσω, βέβαια γιατί να ήταν γεμάτη; Κοίταζε τον τοίχο, όχι το παράθυρο, έτσι λοιπόν έμεινα να κοιτάζω και εγώ τον τοίχο. Όχι ότι το ήθελα, απλά η πολυθρόνα κοίταζε προς τα εκεί. Όχι ότι το ήθελα απλά ο διακόπτης της λάμπας του δωματίου ήταν πολύ μακριά για να τον ανοίξω. Όχι ότι το ήθελα αλλά δεν μπορούσα να δω το φεγγάρι από το παράθυρο, η πολυθρόνα ξέρετε κοίταζε αλλού. Έμεινα απλά να κοιτώ αναμνήσεις στον τοίχο να παίζουν θέατρο σκιών.

 

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.

 

Κοινή λογική

Το χιόνι σκεπάζει τα πάντα γύρω του. Τα λάθη, τις ατέλειες , τον πόνο και την μοναξιά. Συσσωματώματα κρυστάλλων που έχουν την τάση να «πέφτουν» από ψηλά νέφη , έτσι λέει το λεξικό της κοινής λογικής τουλάχιστον.Μα τα χιόνια λιώνουν κ΄ οι ψυχές χάνουν την άσπρη παροδική φωλιά τους. Να όπως αυτό το παγκάκι που καθόμαστε , μόλις το χιόνι λιώσει θα φανούν πάλι οι σκουριασμένες βίδες του που τόσο θέλει να κρύψει. Να όπως  εμείς που καθόμαστε μαζί και το χιόνι μας έφερε κοντά για λίγες στιγμές μέσα στην διαστολή και την παγωμάρα του σύμπαντος. Μόλις το χιόνι θα λιώσει θα γυρίσουμε πάλι στα «κουτιά» μας και στην ηρεμία του κενού. Μόλις το χιόνι λιώσει όλα θα γίνουν όπως πριν ……

* Το παρόν κείμενο αποτελεί μυθοπλασία και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι τυχάια.